Angststoornis







Binnen de psychiatrie zijn er veel mensen met een angststoornis. Soms wordt er ook wel over een fobie gesproken. Er is een gemeenschappelijk kenmerk dat echt hoort bij een angststoornis, er moet namelijk sprake zijn van angst. Soms zijn er mensen met een angststoornis waardoor zij het gewone dagelijkse dingen niet meer kunnen doen, de angst neemt dan de overhand en daar moet wat aan gedaan worden! De meeste mensen kunnen wel eens angstig zijn wanneer er dreigend gevaar is. Maar bij mensen met een angststoornis kan de angst zomaar ontstaan. Er wordt binnen de DSM-IV gesproken over een aantal angststoornissen, namelijk een paniekstoornis met of zonder agorafobie, een sociale fobie of angststoornis, een specifieke of enkelvoudige fobie, een obsessief compulsieve stoornis of dwangstoornis, een gegeneraliseerde angststoornis, een posttraumatische stressstoornis hypochondrie, een angststoornis door een lichamelijke aandoening, een acute stressstoornis of een angststoornis door alcohol of drugs. Er kan ook een ander onderscheid worden gemaakt zoals bij de Multidisciplinaire Richtlijn Angststoornissen. Zij denken dan aan een paniekstoornis met en zonder agorafobie, een sociale fobie, een specifieke fobie, een obsessief compulsieve stoornis, een gegeneraliseerde angststoornis of een posttraumatische stressstoornis.

Onderzoek doen naar de angststoornis

Wanneer je zomaar last krijgt van angsten en je wilt er wat aan doen dan kun je hiermee naar de huisarts gaan en die kan je eventueel doorverwijzen zodat er gekeken kan worden wat er aan de hand is. Maar niet iedereen met een angststoornis zal deze stap zetten, dat is afhankelijk van waar de angst vandaan komt. Als je namelijk bang bent voor wat de arts gaat zeggen, dan zal je niet snel naar de huisarts gaan. Iemand die “dichtbij” je staat kan hierin een belangrijke rol spelen. Hij of zij kan aangeven om met je mee te gaan.

Het leven met een angststoornis

Leven met een angststoornis kan moeilijk zijn. Mensen met een angststoornis durven niet overal te komen omdat ze bang zijn dat ze achterna worden gezeten of dat er zomaar iemand langs kan komen. Angst kan voorkomen uit een trauma, de angst kan ook zomaar optreden. Je weet vaak niet wat er door iemand met een angststoornis heen gaat en dat maakt het dan ook lastig voor de omgeving om hiermee om te gaan. Als zij dingen zien die er niet zijn is het niet zo dat je gaat zeggen dat je dat ook ziet en zo ervaart. Je moet objectief blijven, je wilt deze mensen geruststellen en helpen, maar dit gaat niet altijd zo eenvoudig. Wanneer mensen echt veel last hebben van een angststoornis dan kan dat er voor zorgen dat zij de deur niet uitkomen. Ze kunnen in een sociaal isolement raken omdat het thuis veilig is en thuis kan er niets gebeuren. Voor deze mensen is dat dan ook zo en wanneer zij even een boodschap moeten doen dan kan dat voor hen al teveel zijn. Ze zullen dan ook iemand anders vragen boodschappen te doen omdat zij het zelf niet goed durven. Voor ons een kleine stap, maar voor hen is dat een hele grote stap.